Aquanaut

Gene Gelecek Ben

2010-02-01T13:42:00.000-05:00

Ne kadar uzun suredir tek satir yazmadigimi farkedip biraz utandim sanirim. Cok zaman oldu, cokca sey de oldu elbette. Artik kucuk bir kirpicigimiz var Yesil Erik'le birlikte. Kisacasi, bos zamanimiz yok gibi. Tatli bir sey, pek neseli, keyifli bir cocuk. Aslina bakarsaniz ondan baska da bir degisiklik yok yasamimizda, ama olsun. :) Her sey yolunda mi, tabii ki degil, ama her seyin yoluna girmesini beklemektense sorunlari bir low pass filter'dan gecirip sadece buyuk olanlari kafaya takmaya karar verdim. Tabii nezle ve sinuzit tepemi oymadigi zamanlarda... O zaman, insan sorunlarin en uyduruguna takilip kaliyor.

Gunun menusunde igrenc kokulu bitki cayi, ders, ve Selpak mendil var. Isteyen?

Gormesen de Olur Dusler

2007-03-26T16:50:00.000-04:00

Yorgunluk, insanin icine islemeye bir basladi mi cikartmak bir zor olur ki... Oturup ayaklarini uzatmak ister insan, ama uzanan ayaklar, beyinde son derece karmasik baglari atesler, huzursuzluk basar. Oturdugun yerde oturamazsin, icinde bir seyler burulup durur. Gece yatip uyumaya kalktigin zaman elinden gelmeden uyaniverirsin. Is vardir aklinda turlayan, bir de olasi olumsuzluklar. Adi uzerinde, olasidir, oluverir. Ote yandan, olasi olumlu gelismeler asla yetmez, avutmaz, icini isitmaz. Adi uzerinde, olasidir, olamama olasiligi varsa olmayacak demektir zaten. Gece bir de sicaklar basti mi, duduklu tencereye konmus nohut gibi kabuklarindan ayriliverir yuregin, yumusar, catali dokundursan una doner.

Sabah yorgun uyanir insan. Yorgun oldugu icin elin ise varmaz, varsa dogru yapilmaz, dogru yapsan yeterli olmaz. Yine olasiliklar vardir, birileri senin aleyhine hileli zar atip durur sanki. Yedigin o hileli zar kazigi aklinin hep bir kosesinde kalir. Beyninin en derin koselerini yalayip gecen o minik elektrik yukleri, o derinliklerde saklanan paranoyak dusleri de onune katar, acik gozlerinin onunde turlar attirir. Gozlerinle gozluklerinin arasindaki minik bosluktaki hava gitgide agirlasir, yogun, sari bir renk alir. Gozlerini kirptigin zaman kirpiklerin o yogun havada izler birakarak hareket eder. Her iz, bir anda gece gordugun sIkIntIlI duslerin izleriyle dolar. Parmaklarinin yaziya dokmek istedigi isler, gozlerinin onunde oynayan traji-komik duslerle karisir, yazilanlar yazi olmaktan cikar, otomatige baglanmis anlamsiz satirlari doldurur. Yaptigin isi niye sevdigini unutuverir insan, ustelik yapmak istediklerin de gittikce yapilamaz isler yiginina katilir. Biriken isler, kendi agirligi yuzunden cokuverir, minik kara delikler olusturur. Cevresindeki her turlu olumlu isi yutar. Yutamadiklarini da sakat birakir.

Kara kalem cizilmis kasvetli Galip Tekin karelerinden firlamis gibidir gozlerinle gozluklerin arasinda dans eden o dusler. Birazdan uzaylilar bos bir dunyaya iki kisiyi birakacaktir. Bunlarin cocuklari olacak, cocuklari daha sonra birbirleriyle ciftlesip sakat insanlar yaratacak, ve bu zihinsel sakatlik o kadar yayginlasacak ki ortaya cikan ilkel yapilar, insanlarin atalarini olusturacaklar. Ya da katil bir hayat kadini, elindeki buzdan kurdani musteri/hedefinin kulagina saplayip oldurecektir. Sen de cinayeti cozmeye calisan zavalli bir detektif olarak ortada dort doneceksindir, nasil oldu da bu adam oldu, nerede cinayet aleti diye. Bilemeyeceksin ki cinayet aleti coktan eriyip halinin lifleri arasinda saklanmistir.

Ve butun bunlarin sorumlusu sensindir. Zamaninda yapilmamis islerin devami olan dusler, galip sonunda seni sarip sarmalamaya basladiginda istemesen de izlersin bu filmleri. Bir sise saraptan asagisi kurtarmaz. Icince gevsemeye baslasan da bir yandan bu gevsemisligin gececegini bilirsin. Hele de gene gece yattiginda gozlerin kuruyarak kalkarsin ya, film sanki basa sarilir, gene ayni sIkIntIlI ruyalar gorulur, gene ayni heybetli dalgalar, minik kum tanelerinin uzerine kendilerini birakiverir, ve kum taneleri, o inanilmaz tiz ve sessiz cigliklarini atarak dalgalarin altinda ezilip kalirlar.

Oyle duslerdir ki bunlar, gormesen de olur.

Rha rha o rha rha?

2006-10-13T15:58:00.000-04:00

Sabah sabah uyanmisiz, gazetelere bakilmis Internet'ten. Marifet Pamuk Bey, al takke ver kulah Nobel odulu almis, Fransa parlementosu bir kere daha bilinen "o yetmez, bu yetmez, caninizi verseniz o da yetmez" kilikli bir yasa teklifini onaylamis, can s1kk1n, keyif kacik. Yalakalikla gelinip emekle gelinmis gibi pazarlanan mevkiler, baska mevkilerde kendini bas sanan ampul ici sineklerinin viziltilari... Yeter desen yuregin ezilir, yetmez desen bogazina yumru dugumlenir.

Taa ki oglen yemegi icin abuk bir cin lokantasina gidene kadar. Sebzeli tavukla susamli tavuk soylenir. Sonra cekik teyze soyle buyurur:

- Rha rha o rha rha?

"Rha" yazdigima bakmayin. Dilinizi kivirin iyice geriye, sonra damaginiza dokundurmadan soyleyin. Oyle garip, bogulma sesi gibi bir sey cikartin. Iste o...

- Af buyur?
- Rha rha o rha rha!

Sonradan cikarttik ne demek istedigini.

- White rice or fried rice?

Sonra bir gulmedir aldi bizi. Fani bunyemizin unutkan bellegi diger sacmaliklari beynimizin kivirik koselerine sakladi, bu sacmaligi one cikartti. Evrimin sonucu, hayatta kalma refleksi bizim butun gun gulmemize neden oldu. Hatta aksam uykuya dalmadan hemen once bile soruyorduk birbirimize:

- Rha rha o rha rha?

Is Geyikleri

2006-07-28T13:48:00.000-04:00

Pino gayet sakin bir sekilde anlatmis basindan gecen abukluklari. Benzer geyik sorulara ben de maruz kaliyorum. Genellikle sadece basimi sallamak ve gulumsemekle gecistirsem de icimden gecenler parantez icinde belirttiklerim gibi oluyor.

"Ne? Haftada sadece 6 saat mi ders anlatiyon? Diger zamanlarda ne yapiyon? Peki yazlari niye maas veriyorlar sana? Ders mi var?"
(Dersten sonra pisti oynuyom, Internet'te takiliyom, bi de ara sira kahve iciyom anasini satiiim. Ne yapcam, calisiyom... Hem is sabah 9 aksam 5 degil ki... Bunun cumartesi pazari var, gece yarisini gecmesi var, yaz tatili olmamasi var. Arastirmalara sponsor bul, para pesinde kos, makale yaz, ogrencilerin agiz kokusunu cek... Yok canim calismiyorum ben, havadan para kazaniyom.)

"Simdi makale yazinca ne oluyo?"
(Elinin koru oluyo. Yaptiklarimizin sonucunu bilim dunyasiyla paylasiyoruz... Hayir, her yaptigimizi sirketler urun yapmiyor. Evet, urun olmasa da bir degeri var. Benim yaptiklarimi baskasi ilerletebilir. Hayir, bu isten zengin olunmaz. Evet, seni biraz asar, takma kafana... Can sIkIntIsIndan yazi yaziyorum varsay...)

"Simdi butun isi ogrenciler yapiyor, sen de adini mi koyuyorsun yayinlara?"
(Aynen... Ogrencilere vahiy iniyor, sunu bunu soyle boyle yap diye. Sonra oturup kendiliklerinden is yapiyorlar. Sonra ben son anda gidip adimi ekliyorum. Boylece butun krediyi ben topluyorum. Embelek seni...)

Ama en guzeli:
"Hala bitmedi mi okul?"
(Yok guzelim, bitmedi. Aslinda sen de biraz ucundan kosesinden tutsaydin okulun fena olmazdi ama... Neyse, saglik olsun.)

Diyeceksiniz simdi ne halt ediyorsun? Valla oglen yemegi yerken yazdim, son lokmami simdi yuttum. Klavyeden kirintilari toplayayim, isime geri donuyorum.

Cat'la Cut'un Maceralari

2006-07-26T17:25:00.000-04:00

Bugunlerde Cinli bir profesor (Cat diyelim kendisine) ve ogrencisi (ona da Cut diyelim) ile oldukca yakin calisiyorum. Cut, ikinci doktorasini yapan, azimli, ama bir o kadar inatci bir ogrenci. Hocasi Cat, ondan biraz olsun yaka silkmis. "Eti senin kemigi benim" modunda. Yaklasik bir aydir Cut'la basbasa kasiyorduk. Yumurta kapiya dayanmaya basladigindan beridir Cat da katilmaya basladi toplantilarimiza.

Dun sonunda kafadan kopardilar beni. Cut inatla Cat'in dediklerine pekiyi demiyor. Sonunda Cat sinirlendi, yarim Ingilizceleriyle basladilar tartismaya:
Cat: Soyle simdi, daha cok ornek alsan ortalamayi daha iyi hesaplamaz misin?
Cut: Kullandigimiz yonteme bagli.
Ben: (Gulmemek icin kendimi zor tutarak) Ya, isterseniz Cince konusun, onemli degil...
Cat: (Sakince bana) Hayir olmaz. (Sinirlenerek Cut'a) Ne demek yonteme bagli? 1 ornek kotu sonuc verir. Sen bana simdi 1000 ornek de alsak sonuc degismez mi diyorsun?
Cut: Degil ama, kullandigimiz yoneme bagli.
Cat: Pekiyi, o zaman kac ornek en iyi sonuc veriyor. Sifir ornegin daha iyi sonuc verecegini iddia edecek kadar salak olmadigini umuyorum.
Cut: Hayir, yonteme bagli...
Cat: Ben senin hocanim, sen nasil konusuyorsun benimle? (Bana donerek) Ben bu Cut'u iyi taniyorum. Bu boyle takilir kalir arasira... (Cut'a doner) Ben karar veriyorum, daha cok ornek alacaksin, benim dedigimi yapacaksin.

Ben bu dialog sirasinda gulmekten geberecektim neredeyse. Bugun de benzer bir sahne yasandi, ama ilk gunku kadar etkili degildi. Alistim artik.

Bu arada, Cat'in oglu ofisinde bekliyormus. Once bir aradi babasini, babasi da yarim saat sonra gelirim dedi. Sonra 20 dakika sonra bir telefon daha... Cat soruyor: "Bana bir on dakika daha verebilir misin? (Can you give me ten more minutes?)" Cocugun yaniti koparici: "Verememeyi isterdim. (I wish I couldn't!)" Bugun de bu lafa koptum. Umarim cocuk yarina sag cikabilir.

Maceralarin devamini heyecanla bekliyoruz...

Sicaklardan Ne Alirsiniz?

2006-07-17T17:31:00.000-04:00

Valla biz sicaklardan genellikle bahcede is aliriz... Bu haftasonu tam anlamiyla bahce kolesi olduk. Bilen bilir, bizim bahce de afedersiniz avuc ici kadar bir yer, ayrica %99'u beton. Ancak bizden onceki ev sahibi, nedendir bilinmez, betonun onune 1.5 metre yuksekliginde, 5 metre eninde bir tahta cit koymus. Tabii gunes, yagmur, kar derken boyalari, tahtalari catlamis, bir kismi yeserip yeniden yasam kazanmis. Site yonetimi de "Hmmm, sizi gidi sizi, cabuk boyayim bakayim!" dedi. Biz de son saniyeye kadar bekleyip 35 derece sicakta ellerimizde fircalar ve rulolar, kulaklarimizda NPR'da "Wait Wait Don't Tell Me" ve "Splendid Table", burnumuzda buram buram cozucu kokulari, kafalar yari baygin, eller krampli, "...ayaklar ciplak, ve ipek bir haliya benzeyen bu toprak, bu cennet bu cehennem bizim" dercesine boyadik citi beyaza. 2.5 saat sonunda ise "kapansin el kapilari bir daha acilmasin, yok edin insanin siteye kullugunu, bu davet bizim" nidalariyla kendimizi klimanin serin kucagina biraktik. Sonuc: Cit guzel oldu, biz yaslanmisiz artik.

Sonra? Sonra aksam oldu, gun batiyordu ki beles bir konsere gidip biraz takildik. Film izledik, yattik, kalktik, ve bu arada bahcede calismanin pismanligini coktan unuttuk. Yesil Erik hamfendu "dereotu isteruk" deyi bizi seraya soktu. Once dereotundan basladik, ama almadigimiz yesillik kalmadi. Sonra onlari saksilara ekmek de bendeniz Dalgic Erik efendiye kaldi. (Malum, her yer beton olunca mecburen saksilara ekiliyor her sey.) 3 saat sonra bahcenin butun koselerine girilmis, butun saksilar yerlestirilmis, biberler ayri saksilara koyulmus, ve hatta bundan daha elim ve vahim olmak uzere, bu isi (dereotu isteyerek) baslatanlar sadece merdiven basamaginda oturmayi tercih etmislerdi. Sonunda basincli suyla yikanan betonda topraktan eser kalmamis, ortaligi serin bir yorgunluk (ve mutlak ter) kaplamisti.

Kisacasi sicaklardan agzimizin payini aldik.

Ama kuduz Erik ailesi durur mu? Iceriye girip Fethiye'nin tarifiyle patlican kebabi yaptik uzerinize afiyet. Geri kalan kofteleri de sis kebap eyledik, mangalda bir guzel pisirdik. Afiyetle yedik. Bence pek guzel oldu. Yesil Erik hamfendu ise karabiberinin pek cok geldigini soyledi ki bence iyiydi ya... Ama itiraf etmeliyim ki bir yemek kasigi karabiber oldukca yuklu bir miktar. Herkes yiyemeyebilir netekim.

Her neyse, kissadan hisse, hava sicak, biz kuduz, ve hava yine sicak.

Heceleme Arisi

2006-06-02T16:26:00.000-04:00

Dun aksam sonunda Ingilizce'nin ne kadar zavalli bir dil oldugu kanitlandi sonunda. Dun aksam ilk kez, "Spelling Bee" (Heceleme) yarismasi ABC kanalinda yogun izlenme zamaninda yayinlandi. Elbette gosterilen kismi sonlara dogru oldugu icin cok fazla cocuk kalmamisti, ve hecelenmesi (aslinda harf harf soylenmesi) gereken sozculer de abidik gubidik seylerdi. "Refrigerator" ya da "ophthalmologist" gibi sozcukler kolay olduklari icin pek calinmadi kulagimiza. Onun yerine "yabanci" kokenli bir suru sozcuk soruldu. Bunlardan birisi de "kilim"di ki, ben bir Turk olarak soran adamin konusmasina dayanarak "keeleem" diye hecelerdim herhalde. Adam agzinda sicak patates varmis gibi konusarak Fransizca, Hintce, Almanca, Yunanca ve Latince kokenli sozcukler sorup durdu. Kanadali bir kiz, ozellikle de Fransizca kokenli sozcukleri soylerken biz Yesil Erik'le bon baktik televizyona. Ama asil sasirtici sorular Almanca kokenli sozcuklerdi ki koptuk resmen. Almanca'dan bu kadar mi bire bir sozcuk alinir? Haydi aldin diyelim, bu kadar abuklari mi alinir? Ornegin, Kanadali kizin elenmesine neden olan sozcuk "Weltschmerz"di (dunyadaki kotulukler karsisinda duyulan uzuntu). 12 yasimdan beri Almanca'ya bulasigim, ben bile hayatimda bu sozcugu ilk kez duyuyorum. Anlamasi zor degil, ama zavalli Kanadali kiz "Veltschmerz" deyince elendi tabii. Bu sozcugu Almanca bilmeyen birisinin degil hecelemesi, aklinda tutmasi bile anlamsiz. Tabii ki bitis de Almanca bir sozcukle yapildi: "Ursprache" (bir dil ya da dil grubunun kokeni olan dil) Yuh diyorum sadece. Allah akil fikir versin.

Diyecegim odur ki bu Ingilizce zavalli bir dil vesselam. Bir kavramin ne oldugunu bilmiyorlarsa dogrudan baska bir dilden almislar. Bence bu zenginlik degil tembellik. Ayni tembellik (ya da tarih boyunca gosterdigimiz ozentilik) yuzunden memleketim insani "okazyon" mallar alip kendileriyle "iftihar" eder, "prime time"daki "reyting"leri "takip" eder.

Onumuzdeki yil, bu yarismanin son sorusu olarak "cekoslavakyalilastiramadiklarimizdansiniz" ya da "Donaudampfschifffahrtskapitänswitwenversicherungspolice" sorulacak diye korkmaktayim. ;)

Sonunda Yeniden

2006-01-31T18:55:00.000-05:00

Uzun bir ara sonunda yeniden blog basindayiz. Zaman elverdigince (yani Yesil Erik arayana dek) anlatmaya calisayim.

Oncelikle ne oldu? Niye yazmadim? Yanit basit: Zamanim kalmadi. Gercekten. Once TR'ye gidip geldik, donerken kardes geldi, o arada bir dolu is yetistirmem gerekti. Simdi de ayni sIkIsIklIk devam etmekte. Bir nefes almaya zamanim oldu, onda da yaziyorum iste.

Sonra ne oldu? Yesil Erik'in otlariyla cebellesiyoruz birkac gundur. Kardesim, ne uyduruk seyler onlar. Kalin, kart, tatsiz, ebleh seyler. Fransizlar kuflenmis peynirleri mecburiyetten ve acliktan nasil yemeye basladilarsa "gourmet" isi diye, millet de acliktan geberdiginden yemeye baslamis olmali o otumsu seyleri. Dinazorlarla ayni caglarda evrimlesip takilip kalmis bir suru cali, baska bir sey degil. Yanlis anlasilmasin, ben yesillik asla yemem diye tepinenlerden degilim. Ama bu otlar da adamin agzini burnunu kurutuyor. Berbat bir ikilem: Yesil Erik yapiyor, ve ben yemek istemiyorum. Haksiz degilim. Bir de boregin icine sokacakmis. Zaten zar zor buluyoruz yufkayi, yandi gulum keten helva. Yiyemeyecegiz guzelim boregi.

Bir de sagolsun, Yesil Erik hicbir seyin bokunu cikartmaz. Sadece bir tencere yapar... Olur mu hic? Evde tam 4 tencere embelek yemek vardi pazar aksami. Dun aksam kendini affettirmek icin kisir neyim yapti, ama 4 tencere yemek, ot da olsa bitmiyor ki... Ben diyorum ki yemek isteyen varsa gelip buyursun. Hatta gelecekte yapacaklarinin kendime dusen hisselerini de bagislayayim simdiden.

Ozluyorum memleketimin tencere yemeklerini. Soyle mis gibi bir bezelye, bamya, fasulye olacak. Ispanak adamin dislerini kamastiracak yogurdun icinden. Sebzeyi agzina alir almaz dagilacak agzinda. Oyle katir kutur yemeyeceksin. Patatesler koyu sari olacak etli patates yemeginde. Kabak tatlisi olacak ardindan. Ve butun kalin yaprakli sebzeler kahrolacaklar.

Toparlanmamiz lazim yavas yavas. Evde bir suru ot bizi bekler...

Yurdum Insaninin Kafa Atma Refleksi

2005-12-12T11:35:00.000-05:00

Uzun zamandan sonra ilk kez, biraz da arkadaslarin "beraber gideriz" gaziyla Yesil Erik'le beraber bir konsere gittik. Konser piyanistimiz saygi(?)deger Tuluyhan Ugurlu. Istanbul Kanatlarimin Altinda filminin muzikleri nedeniyle dinlemek cekici geldi, ancak davet eden Turk derneginin "alternatif (ya da onlara gore 'gercek') Turk imaji" goruslerini bildigimden ayaklarim geri geri gitmedi desem yalan. Goreceklerimi, dinleyeceklerimi biliyordum, o yuzden de kendimi derin bir transa sokmaya calistim gitmeden.

Sonra konser salonuna girdik. Bir suru Ninja Turtle gorecektik, gorduk de... Onu gectik. Sonra salonun tam girisinde bir grup ogrenci masa acmislar, Sizinti kilikli bir dergiye bir yil bedava uyelik veriyorlar (degirmenin suyu nereden ola ki ? ;), Amerikali saftoriklerin ellerine "ulvi" kitaplari tutusturmaya calisiyorlar. Haydi bunlari da gectik. Konserden once "inanclar arasi dialog" amacli bir organizasyonun kilbiyik temsilcisi, bozuk mu bozuk Ingilizcesiyle on dakika soylev verdi. Iste o noktada boynumdaki kasilmalari hissetmeye basladim... Once ne oldugunu anlamasam da, bunun aslinda bir kafa atma refleksi oldugunu anlamam cok da uzun surmedi. Bilenler bilir, eskiden L-Manyak'da bir "Zcan Adam" tipi vardi. Ben de onun gibi icten ice dolmaya basladim... Ama bu kadar da basit bir konusma olmaz ki... Ya dilbilgisi hatalari... Ulan o kadar Amerikali'nin onunde sergilediginiz "ebleh ve konusmaktan aciz" imajini kim silecek? Biri soyle arkadan kafama bir dokunsa, dokuz sira sahneye ucup gecirecegim kafayi.

Boynumdaki gerginlik artmakta. Tuluyhan beyamca cikmadan kendisi hakkinda (muhtemelen kendisinin hazirladigi) bir sunum yansidi ekrana. "Yuku cok agir... Omuzlarinda onbin yillik Anadolu'nun yukunu tasiyor..." "Behey embelek, sen kendini ne sanmaktasin vre zipir" diye dusunurken yine sayisiz dil yanlislari ve bir o kadar mantik hatasi ekrandan gelip geciyor. Sahsiyet, her parcasindan sonra yerlere kadar egilip selamlar veriyor, maymun gibi bir o koseye bir bu koseye zipliyor. Sanatcinin ateslisini gazlisini gordum ama evrimi geriye cevirip maymunlasanini hic gormemistim. Bir yandan, arada konusup mesajlar vermeye kalkisiyor ki ne desem bos. Ekrandaki sacmaliklar agzindan da ayni sekilde dokuluyor. Yahu, ogrenciler o kadar hatayi odevlerinde yapsa sinifta kalirlar. Madem konusamiyorsun -ki dil bilmek zorunda degilsin- konusma madem... Ne bok yemeye kasiyorsun kendini?

Ama memleketimde de oyle degil midir? Kimse iki lafi biraraya getirip dogru bir cumle kuramaz, ama herkes agiz ishali... Sonra sen anlamazsan suclu olursun.

Konser eh iste, fena degil, ama daha iyisi goruldu, dinlendi. En son noktayi, Tuluyhan amcam koydu... Konser bitti, millet alkisladi, bu sahneden cikti... Sonra alkislar durdu. Isiklar yanmiyor. Hmmm, madem tekrar cikmani istemiyor seyirci, actir isiklari bari. Yok, bekledik oyle... Sonra birileri mecburen bir alkis baslatti da hasmetmahap tekrar yerlerde yuvarlanarak cikti sahneye. Bir parcasini daha caldi, bizi azat etti. Gecenin en guzel olayiydi isiklarin tekrar yandigi an.

O gece kafa atmadim, ama boynum hala agriyor. Teorim odur ki bizdeki kafa atma refleksi genetik. Egitimle ve mantikla bastirabilirsin, ama ortaya cikmasina asla engel olamazsin.

Bati Cephesinden Bayik Haberler

2005-12-07T00:04:00.000-05:00

Onca haftadan sonra ilk kez oturuyorum blogun basina. Yorgunluk ve bikkinlik had safhaya ulasmis durumda. Yesil Erik ne kadar baymissa ben de en az o kadar baydim, hatta ustune faiz bile bindi. Is guc girtlagima kadar yigilmis durumda. Gurbet kovalamacalari ve Turkiye kose kapmacalari, henuz zamanlari gelmemis olsalar da feci sekilde baymaktalar. Isler yogun, heves minimal, kalite dusuk. Yani bati cephesinde yeni bir sey yok. Su atin onune bir havuc medet...

Manah Manah...

2005-11-23T11:11:00.000-05:00

Muppet Show sever misiniz?

http://beor.org/mahnamahna/mahnamahna.wmv

Tikanmis Yazi

2005-11-22T14:36:00.000-05:00

Calismanin tam ortasi, dert anlatmak lazim kagit uzerinde. Ilk akla gelen dusuncelerin heyecani bilmemkacinci denemenin uzerine yok olmus, geriye sadece daha iyi bilinen ama daha az heveslenilen salak sacma seyler kalmis. Anlatsam ne olacak ki diye dusunmemeye calisip zarla zorla calisiyoruz. Kumda el arabasi surmek gibi, itmeyince takilip kaliyor, itince kuma saplaniyor. Bir azim, bir gayret, belki bir sonraki minik kum cukuruna kadar gidebiliyorsun. Sonra yine ayni seyler. Kahve, kola, cay, kahve, atistirmalik bir seyler, klavyenin icinde kirintilar, ekranda surekli degisen pencereler. Kucultulmus programlar arasinda bir Emax editoru ve LaTeX calistirdigin minik bir pencere siranin kendilerine gelmesini bekler. Yesil Erik kahve alalim dedi ya, ona bile gitmeye icim rahat etmedi. Telefon da bekliyorum bir yandan. Bir isik olsa da parlasa tunelin ucundan, tren mi cikis mi, fark etmez. Uykumu alsaydim daha mi iyi olurdu? Cok farkeder miydi? Pek sanmam ya, bahane lazim tabii. Yazmam lazim, sIkIlmadan, soylenmeden... Bi sey diyceeem, diyemiyom, ne diyceeemi bilemiyom.

Girtlak, Yemek, Istah...

2005-11-21T11:41:00.000-05:00

Yine bozduk kafayi yemekle. Sonumuz hic hayir degil. YesilErik ve ben bu hafta 5 kisiyi agirlayacagiz evde, malum sukran gunu aktivitesi. Bu geriplikler ulkesinde isinabildigimiz tek kutlama, cunku ana temasi yemek. Neyse, uzun bir haftasonu nedeniyle bu kadar yemek yemek ve yemek yapmak ne derece akil kari, tartisirim. Sonucta olan yemek yapacagimiz ve yiyecek olacagimiz.

Milleti cagirmak kolay: Bir telefon, bir e-mail, geliveriyorlar. Ancak isin lojistik yonunu dusunmeden hareket etmemek lazim. Ornegin, evde yeterince yatak var mi? (Var) Ya yorgan? (Yok, gelirken getirsinler) Yiyecek? Yiyecek kismi apayri bir olay. Haftasonundan yapilacak butun yemeklerin planlanip alisverislerinin yapilmasi lazim. Yoksa millet birbirini yiyecek. Bi kere hindi kesin lazim. 5-6 kiloluk bir aslan parcasi kicina portakal, sogan ve yesil baharat sokularak uzun uzun pisirilecek. Suyuna pilav yapilacak, hem de baldo pirincle, kestaneli, bademli, daha onemlisi kusuzumlu. Kabiz olmayi onlemek icin biraz sebze yapmali, kuskonmaz hem hafif hem de kolay yapiliyor. Belki o ise yarar. Olmazsa kuru kayisi var, aninda cozuveriyor duvarlari taslari. Efendime soyliiiim, Malum-u aliniz, tatli yapmak lazim. Tatli durur nasil olsa diye dunden yapiverdik. Uzerine de cekilmis ceviz... Super de oldu aslinda. (Merak edenler icin, butternut squash kullandik.) Sanmiyorum ki Persembeye kalsin. Neyse ki yapmasi kolay, hemen yine yapilir.

Corba... Corba lazim. Corbasiz turk yemegi olmaz. Kaderin igrenc aglarini ordugu bir gun uydurdugumuz "kurtarilmis kabak corbasi" menumuzun acilisini yapacak. Aksamleyin o da yapildi. Onceki seferden farkli olarak bu sefer "spagetti kabagi" cok fazla pismemis. Ince ince kiyilip domates tabanina eklenince ilginc bir karisim oldu. Kremali gibi degil, biraz daha ince puturlu. Bilmem yiyen var mi daha once, ama "pihpih corbasi"na cok benzedi. Pihpih ne mi? Koftelik bulgurdan daha da ince cekilmis bir bulgur cesidi. Neyse, o kadar incesini bulamayacagimiza gore yapilmayacak demektir.

Yapilan yemeklerin yarisi bitti bile. Yeniden baslayacagiz pisirmeye. Bir de is guc var tabii. Ustelik ofisinde biraksan birakilmaz. En azindan dusuncesi takip ediyor. Biraz daha mi yemek yapsak ne...

Sacmalik ve Muz Kabugu

2005-11-17T17:17:00.000-05:00

Sabah 10'dan aksamustu 3:30'a kadar ayni odanin ici... Lo$, perdede ilk 10 dakikadan sonra anlam veremedigim abuk bir sunum. Arkamdaki masada koca bir termos dolusu kahve. Oglen yemeginde uyduruk bir sandovic ve bir yandan sunumlara devam. 6 bardak kahve, 3 ihtiyac molasi (hem de kosa kosa), dise dokunmayan sonuclar. Yorgunluk yorgunluk yorgunluk... Ustune de Yesil Erik'in testi ilac gibi geldi netekim. Biri beni su cukurdan cikartsin...

Garantili Lahmacun ve Ideal Gaz Yasasi

2005-11-14T18:47:00.000-05:00

Bakalim ne yazmislar... Hmmm, bunu yazan Turkce'de noktalama isareti kullanildigini bilmiyor herhalde. Ulan bi de kalkip yabanci dil ogreniyo bu adamlar. Her seyimiz karambole ya, bu da boyle iste. Ozensizlik diz boyu. Babam olacakti ki bu tarife okkali bir kufur sallayacakti. Tuttugu kalemden baslayip sulalesinin kosesine kadar... O kadar kizar Turkce'yi kotu kullanana.

Aslina bakarsan Allah'in lahmacun tarifi. Ha oyle yazilmis, ha boyle. Ama olmaz ki, insan satirlarin arasinda kayboluyor. Koyduk mu yogurdu? Koyduk, tamam. Ulan, bir bardak unu ayir diyor, sonra nereye sokuyor ki? Haydi ben baslayacam sovmeye simdi. Yesil Erik, kos un serp su balciga. Peh, rezil olduk vallahi. Naturel Kebap'tan ismarlayacaktik simdi, yarim saate elimizde olacakti. Yemek Sepeti'nin yurtdisi servisleri bir baslasa da rahat etsek. Bes dakikada mideye indirecez, kirk saat bununla ugrasilmaz ki... Amerikasinin da isinin de...

Ohhh, tam kebapci lahmacunu oldu. Biraz daha limon... Biraz yesillik, bolca sumak...

Neyse, yeter bu kadar girizgah. Tarif ektedir. Afiyet ola.

(1 su bardagi yaklasik 1 cup'a denk gelmekte)

HAMUR:
1/2 kg un
1.5 cup yogurt
1/3 cup sivi yag (eritilmis tereyagi da olur)
1 kucuk paket kuru maya (Fleischman marka)
2 tatli kasigi tuz
1 tatli kasigi seker
1/4 cup ilik su

Kucuk bir kapta ilik suda sekeri cozup mayayi ekleyin. Yaklasik 10 dakika icinde mayanin kabarmasi lazim. Kabarmazsa maya sizlere omur demektir, taze bir paketle deneyin.

Mayali sekerli suyu, yagi, tuzu, yogurdu ve unu karistirip usanmadan yogurun. Burasi "bilimden cok sanat." Su gicik oldugum "kulak memesi kivami"ndan biraz daha yumusakca bir hale gelmesi gerekiyor. Benim olcum ele yapismamasi. O hale gelinceye kadar azar azar un eklemeye devam edebilirsiniz. En az 10 dakika yogurun.

Ilik ortamda en az 1 saat daha kabarmasini bekleyin. Ben hamuru metal bir kaba koyup 200F'ye isitilip sondurulmus firinda bekletirim genelde. Ustu hafif kurusa da evde soba arkasi olmadigindan idare ediyoruz iste.

IC:
1/2 kg kiyma
2 orta boy sogan (minik kupler halinde dogranmis)
1 okkali demet maydonoz (cimrilik etmeyin, hepsini koyun)
3 orta boy domates (minik kup seklinde kesilmis)
5-6 sivri biber, olmazsa 1 buyuk yesil dolmalik biber (ince dogranmis)
3 dis ezilmis sarmisak
1 corba kasigi aci biber salcasi (tepeleme dolu)
1 corba kasigi domates salcasi (o da dolu)
2 tatli kasigi taze cekilmis karabiber (Yesil Erik hep durdurur beni, biraz daha bile konulabilir bence)
1 tatli kasigi pul biber (aci sevenlere)
1 tatli kasigi yenibahar (kesinlikle atlamayin bunu)
2 tatli kasigi tuz
Yarim cup su (inanilmaz ama gercek)

Ic malzemesini ozenle karistiriniz.

Velhasil-i kelam, sisen hamuru 8'e bolup acabileceginiz en ince sekilde acin. Seklinden sorumlu degilim, benimkilerin agzi burnu hep ayri tarafa gider.

Malzemeden calmadan acilan hamurun uzerine ici yayip bastirin biraz. 375F'ye isitilmis firinda 10-15 dakika pisirin. Lahmacunun alti kizarmis olacak, ustundeki etler de cig kalmaz bu arada.

Icine konulacak malzemeyi saymiyorum, fazla ukalalik olur. Herkesin damak lezzeti ayri. Sonunda hepimiz les gibi sogan kokacagiz nasil olsa.

Bizim gibi her gun ayni seyi yapamayacak olanlara oneri: Miktari bol tutup yaptiginiz lahmacunlari yapisan naylon folyolara (marka vermeyeyim simdi) teker teker koyun, sonra da bir tabaga yerlestirip dondurun. Donduktan sonra tabagi alabilirsiniz, donan lahmacuna bir sey olmaz. Sonra cozmeden firina atip (tabii once naylonu cikartin, sonra tadinda bir kekremsilik oluyor ;) bir guzel pisirin. Pismesi biraz daha uzun surese de kimin umurunda...

Peki, bir soru size: Dalmadan hemen once 4 lahmacunu mideye indirdiniz. 30 metre derinlikte barsaklarinizda afedersiniz feci sekilde (hacmen yaklasik 1/2 litre) gaz oldu. Sonra dediniz ki "Cok gaz oldu, hemen cikalim artik yuzeye." Bastiniz ciktiniz... Basiniza gelecek olan nedir? Acik oturumu baslatiyorum.

EK NOT: Bu tarifi Fethiye de denemis, hem de mangaldan bir tasfirin yaratarak... Ben de onun tanimladigi gibi mangalda yaptim. Enfes oluyor. Firsatiniz olursa mutlaka Fethiye'nin yontemiyle deneyin.

Pazar Yolculugu

2005-11-10T15:55:00.000-05:00

Amma da cabuk isindi hava. Daha saat 9 bile olmadi halbuki. Tam cehennem azabi bir yolculuk. Ne isim var anlamadim ki bugun yollarda. Butun gunu Yesil Erik'le gecirme planimiz vardi sozde. Sanki iki sokak asagiya gidiyoruz. Zaten babaannenin orada olmasi basli basina ters bir sey. Anneannem de kaynanasiyla o kadar uzun sure kalmayi nasil karsilamistir bilinmez. Gorumceleri ve gorumcelerinin cocuklari gibi simartmaz onu; o da cok keyifli degildir eminim. Hem sulalenin geri kalani gibi bir batimda 12 cocuk doguran bir gelini de degil anneannem. Dolayisiyla buyuk babaannenin torunlari ve torunlarinin cocuklari az bizim ailede, torunlarinin torunlari ise hep dedemin kardeslerinde. Bizim evlerde onu oyalayacak kimse de yok o yuzden.

Bir de su araba kanirtmasa beni... Allahin kamyonlari bile solluyor valla. 1.1 litre harbi cekmiyor arabayi yokus yukari. Su tepeyi bir assak...

Ne isim var bugun yolda? "Bu Pazar gidip almak lazim, bu hafta Munire'nin torunu evleniyormus." Munire de kim yahu? "Husniye Halamin kizi... Torununu hatirlarsin belki, Sema." Bi dakka, buyuk babaannenin torununun torunu mu Sema? Ya bu kiz benden nereden baksan 7-8 yas kucuk; ben ilkokuldayken bebekti daha. Eh, buyuk babaanne biraz daha sIkarsa disini, uc vakte torununun torununun cocugunu da gorecek desene. Bu hizla cocuk yapmaya devam ederlerse butun sehir akrabamiz cikacak sonunda.

Pogacalar midemi yakti gene. Almamam lazim o adi yerden. Yoldan da alabilirdim, hem dinlenmis de olurdum. Ileride polisler sotaya yatiyor hep, biraz yavaslasam... Nereye yavaslayacam ki, zaten 90'la gidiyo adi alet. Bir de bu sicak. Kasetcalara CD'yi bagladigim iyi oldu tabii. En azindan muzik keyfim yerinde.

Ama bu aksamustu hic de yerinde olmayacak suphesiz. Ayni arabada anneanne, dede ve buyuk babaanne. Bir yandan da suclu hissediyorum kendimi. Kadincagiz bana hep cok iyi davrandi bugune kadar, gozleri daha iyi gorurken corap orerdi bana. Okullar kar tatiline girip de ogleden sonra hava acinca uzulurdum. O da "kar topluyor" diye avuturdu. Son zamanlarda her gorusmemizin sonunda sanki son kez gorur gibi vedalasir oldu. Masallahi var ama, hala ayakta, kendi isini kendi goruyor. Ruslar geldiginde 16 yasinda olan birisi icin inanilmaz bir sey. Ama bir yandan da o kadar yol sessiz sedasiz cekilmez ki...

Nihayet gorundu adalar. Cam agaclarinin arasinda sudaki mavilik parildiyor gene. Hay gozunu sevdigimin denizi...

Oglen olmadan vardim varmasina da biraz dinlenmek lazim. Uc dort saate yine yola cikmamiz lazim. Anneanne ve dede iyi. Buyuk babaannenin dizleri tutmamaya basladi ben gelir gelmez. Az uckagitci da degil aslinda. Anneannemin dedigine gore cok begenmis bahcede oturmayi. Kim bilir, belki de koyunu hatirladi. Beton apartman dairelerinde ne kadar rahat edebilir ki insan? "Anne gitmemiz lazim bugun, Sema evleniyor bu hafta." Ka$larinin altindaki deriler, artik goz kapaklarini kapatiyor. "Bilmiim ki, dizimin bagi cozuk. Hemen mi gitcez?"

En azindan benim yarina stajda olmam lazim. O kadar yolun uzerine bir de staj. Ne de guzel cekilir... Ebleh insanlar, bana kullanim klavuzu yazdiriyorlar. Eseklik bende ki gidip bi yerden sahte bir staj ayarlamadim kendime. Mustehak benim gibi salaga. Millet baskalarinin staj defteriyle idare etsin, ben esekler gibi calisayim. Verdikleri maasla oglen yemeklerimi bile karsilayamiyorum.

Biraz kestirmeli arka odada. Orada gunes yok henuz.

"Dalgic, kalk oglum, saat 4." Nasil yani? Bes saattir uyuyor muyum simdi? Hay bin kunduz, yazlikci trafigine takilacagiz. "Babaanne nasil?" Nasil olacak, dede de yuklenince dizinin bagi tutar olmus, hazirlanmis. Borekler melamin kaplara konulmus, bir de bahceden kesilen guller yarisi kesik pet siselere islak bezlere sarilarak yerlesmis. Araba bir firin. Koyu renk alan zihniyeti ben ne yapayim... "Bir su doksek ustune, belki serinler." Tabii ya, niye olmasin? Guneye giden yollarda araba duslari var ya. Ulan annenanne, ne yapayim ben seni simdi? On camdaki minik catlak boydan boya yurudu simdi. Peh! Ama salaklik bende. Gozunun capagiyla anneanne dinlenir mi hic? Ona kalsa golge olsun diye koca evi yerinden kaldirtip doksan derece dondurtur adama.

Bir de kaldik mi trafige... Tadindan yenmez oldu yolculuk. Son dort saattir dur kalk... Babaanneyi birakmak lazim Sema'lara. Munire Teyze'ler besinci katta oturuyor. Sema'nin erkek kardesi babaanneyi oturtuyor bir sandalyeye, yuklenip cikartiyor bes kat. Battal cocuk vesselam... Arkasindan da biz... Millet bi garip bakiyor bana. "Oglum, sortunla cikmasaydin yukari..." Niye ki? 11-12 yasinda baslari sIkI sIkI bagli kizlar apar topar iceri odalara kaciyor. Herkes esekten dusmus karpuz gibi bakiyor bana. Her ne kadar evlerin arasi bes dakika olsa da, arada birkac yuzyil fark var demek ki... Babaanneyi getirmis olduk, bir sey degil. Rica ederim.

...

- Dedem, basin sagolsun.
- Sagolasin Dalgic'cigim. Zamani geldi iste, yapilacak bir sey yok.

Yapilacak cok sey varmis, ama diyememis dedem iste. Son gordugumden sonra, buyuk babaannenin tavsan gibi uremeyi marifet sayan cocuklari, elinin uzerindeki artik neredeyse hic ilerlemeyen cilt kanserini sorup sorusturmadan ameliyatla aldirmislar. Dedem ikna edememis kimseyi bunun tehlikeli olacagina. Birak onu, kardeslerini baska bir doktordan fikir almaya bile ikna edememis. Ameliyat yarasi hic kapanmamis, kanser dagilmis butun vucuda. Olmeden once tam iki bucuk yil surunmus kadincagiz eli opulurken cirkin gorunuyor diye.

Olayin uzerinden dort yil gecti, arada hala bir okyanus var.

Ben buyuk babaannenin adini hala bilmiyorum.

Denizin Ustunde Ala Bulut

2005-11-08T18:21:00.000-05:00

Dalgalarin parmak aralarini kumlarla gidikladiklari bir gun. Sularin bir gelip bir gittigi kumsalin ucu, kah beton gibi sert, kah bataklik gibi kaypak ve yumusak. Kimi zaman en derin uykudan uyandiran bir samar, kimi zaman derin bir sessizligin icine ceken ipeksi bir tuzak. Asfalt yollarin sahte huzuruna alisik ayaklar bu kadar degisikligi hazmedemiyor kolay kolay. Ne yaparsan yap, elinden gelenin hep otesini isteyen sac uclari israrla senden bir adim otede gidiyor iste. Sicaktan kacmanin beyhude oldugunu kabullenmis omuzlarsa dusuk, coktan yanmis olmanin verdigi huzursuz sakinligin tadini cikartiyor sanki.

Beyninde hep ayni tilkiler, yine kendi kuyruklari pesinde.

- Ne dusunuyorsun?
- Yok bir sey.
- Merak etme.

Kendi kendini dogrulayan kotu bir kehanet gibi, elinde olanlarla elinde olmasini istediklerini elde edememek korkusu, sanki ellerinin arasindan kayan elli bin kum tanesi. Parmaklarin arasinda kaymaya basladikca "bak gordun mu" laneti, omuzlarinla gunes arasina giren bir bulut. Hatta Pembe Panter'in uzerinden bir turlu ayrilmayan bir yagmur bulutu.

- Icecek bir sey ister misin?
- Yok, susamadim.
- Cok terledin, icsen iyi olur.

Aklindan yildirim gibi gecen o uc bes dize:
"Dağlarda tek tek ateşler yanıyordu.
Ve yıldızlar öyle ışıltılı, öyle ferahtılar ki
şayak kalpaklı adam
nasıl ve ne zaman geleceğini bilmeden güzel,
rahat günlere inanıyordu"
Guzel bir sey bu kadar emin olmak kendinden. Ya da olabileceken kotu seyin bile arkasinda dik durabilecek kudreti bulmak kendinde.

Uc adim saginda bir balik, suyun icince gumus sirtini parlatip geciverir.

- Bosver simdi suyu, denize girelim.

Serin su hep iyi gelir zaten.

Sualti Guzeli

2005-11-07T20:18:00.000-05:00

Cok eski zamanin birinde, Dalgic'la Yesil Erik ormanin derinliklerinde bir koyde yasarlarmis. Onlar cok iyiymis. (Bkz: Sirinler) Neyse, Dalgic, eskiden beri su kusu olmasi munasebetiyle zirt pirt yazliga kacar, bir elinde zipkin, diger elinde hicbir sey, uzerinde de yariislak dalis kiyafeti, super karizmatik paletleri ve bir o kadar anti-karizmatik maskesiyle balik yakalayamamak uzere yuzermis. Hatta o kadar beceriksizmis ki yazligin samar oglani haline donmus...

"Yine mi yakalayamadin len? Git bari pazardan iki kilo sardalya al da milletin karni doysun. Eki eki eki..."

"Olsun be Bilmemkim Amca, spor iste..." dese de disindan "Zipkini basacam bi tarafiniza o olacak, pokemonlar sizi!" diye sinirlenirmis.

Yazlar birbirini kovalamis ve sonunda yazlardan bir yazin sonunda, Yesil Erik ve Dalgic Bogaz kiyisinda takilirken kuru elbisesi olan harbi dalgic amcalarin Bogaz'da dalis yapacagi tutmus. Yesil Erik tutturmus, ille de sen de dal, bak ne guzel daliyorlar, hem sen de guzel daliyorsun... Her ne kadar dalgic dalmayi cikmayi sevse de, kuru elbiseden cikan hortumlarin ne ise yaradigini bilmeyecek kadar da bi-habermis olaydan. Ne olmus peki? Olmaz demis, hayatta olmaz.

Yesil Erik, her zamanki "cool" tavirlariyla hicbir sey olmamis gibi sinsi planlarini hazirlamaya kurulmus. Kayit gunu, dalis klubunun kayitlari yapilirken suruklemeye baslamis Dalgic'i kayit masasina dogru...

- Höt, kukla, ne oluyo leyn?
- Kayit oluyon...
- Olmuyom...
- Oluyon, senin dalis kiyafetin var. Tabii ki oluyon.
- Benimkine boru girmiyo, olmuyom.
- Sen kayit olmuyosan ben kayit ettiriyom.
- Peki tamam, oluyom, uzatma...

Mecburen kayit olunan kluple harbi harbi dalmaya baslamis Dalgic. Amma velakin, Yesil Erik bir Gulag'da yasadigi icin onun oyle geziye neyim gelmesine imkan yokmus. Boylece iki yil gecmis. Ancak Dalgic da en az Yesil Erik kadar hinogluhinmis ki disaridan bakarak anlamanin pek de imkani yokmus.

Zaman gecmis, Dalgic'in borevesindeki yildizlar ve logbook'undaki dalislar artmis. Bir gun, soyleydi boyleydi derken Yesil Erik'i de ikna etmis klube girmeye. Yesil Erik bastan cok mizirdanmis maalesef. Yok su soguk, yok havuz pis, yok bu regulatorler essek kadar, midem bulaniyo... Ama ugrasmislar didinmisler, sonunda Yesil Erik'i de tam takim suya sokabilmisler. Her ne kadar bunun yapilmasi icin Yesil Erik evde legene kafasini sokup maskesiz snorkelle nefes alis talimi yapmak ve gezilere gelebilmek icin uckaatin allaaaani yapmak zorunda kalsa da...

Iyi de olmus suphesiz. Yoksa kayalarin arasinda gorunen migri kuyruklarini, renk degistiren ahtopotlari ve su altida opusmenin keyfini asla bilemezlermis.

Bi de kotek baligi gormusler. Bir de kaplumbaga... Bir de... Penirli pide.

Capa ipine dolanmak, balon olmak...

2005-11-06T01:40:00.000-05:00

Gecen gun YesilErik'le birlikte Discovery Channel'da Alaska aciklarinda yengec avciligi yapan insanlarin av sezonundan kesitler izledik. Soguk, firtina esliginda bazen burun kivirdigimiz, bazen de "hmm, ne de guzel batiriliyor tereyagina" diye dusunup yedigimiz uzun yengec bacaklarinin - pek cok diger av hayvani gibi - nasil zorluklar altinda masaya geldigini gorduk. Cok mu taktik kafaya butun olayi? Pek de degil... Firtinada fiskiran deniz suyu damlaciklarinin teknelerin her tarafina buz olarak yapisip kalmasi etkiledi biraz, biraz da siril siklam tulumlarinin icinde boklari donan, hisleri uyusan iscilerin ayaklarini parmak uclarimizda duyumsar gibi olduk. Kanal degistirdik, onlar sogukla savasan dunyalarinda kaldi, biz de oturma odamizda miskinlige devam ettik.

Ya da oyle olmasi gerekirdi.

Bir sahne, yillarca aklima en olmadik zamanlarda takilan, bir turlu tam olarak silip atamadigim ve cogu zaman icimi buran o dusuncelerin yeniden beynime dolusnmasina neden oldu. Caylak bir denizci, yengec kafeslerinin guverteye cekilmesi sirasinda dengesini kaybedip denize dusuyor. Istanbul Bogazi'nda Subat ayinin6 derecelik sularinda dalmis bir insan olarak sogugun insanin motor kontrolunu nasil etkiledigini, en basit islerin nasil imkansiz hale getirdigini, ve yari-islak kiyafetin icine isemenin bile ne kadar gecici bir cirpinis oldugunu bilirim. (YesilErik de bilir; kiyafetin fermuarini tutamadigim icin o acmak zorunda kalmisti.) Durum Bering Denizi'nde elbette cok daha vahim, 2 dakika icinde kesin bayginlik ve sonra da bogulma beklenir. Adami 1 - 1.5 dakika icinde sudan cikartiyorlar, mucize kavlinden kurtuluyor.

Sorun bu bile degil. Aslinda gosterilmeyen ama benim surekli kafama takilan "capa ipine dolanma" durumu.

Yengec kafesleri, yuzlerce metre derinlige birakiliyor, iplerle de samandralara baglilar. Kafesler 300-400 kilo agirliginda, tekneden hidrolik bir platformdan atiliyor, elemanlar da peslerinden once samanralari, ardindan da yuzlerce metre ipi atiyorlar suya. En korkulan olaylardan biri ise, ipin guvertedeki birinin ayagina dolanip adami denize cekmesi. Kafesin agirligina karsi koymak mumkun olmadigi icin adam da caresiz suyun derinligine gomulebilir, kimse de bir sey yapamaz. Batarken o panikle kulak esitlemek imkansiz olacagi icin ilk 4-5 metre icinde inanilmaz bir kulak agrisi, arkasindan cok gecmeden kulak zarinin yirtilmasi ve daha cok aci... Ondan sonrasi artik can havliyle bir agiz dolusu su mu cekilir cigerlere, yoksa insan kendini tutup da karanlik suyun icinde gomulmesini mi izler, orasi mechul.

Kucukken eline palet-maske-zipkin uclusunu geciren herkes 4-5 metreden biraz fazla dalmaya calismanin ne cins bir kulak agrisina neden oldugunu bilir herhalde. "Denemedim, ben bilmem" ya da "ben kulak acmayi bilerek dogdum anamin karnindan" diyen pinokyodur suphesiz.

Uzun lafin kisasi, bu sahne beynimde defalarca donup durmakta gunlerdir. Her seferinde de sanki o anda ben batiyormusum gibi ne yapabilirim diye dusunuyorum. Ne duyumsardim acaba? Nasil tepki veriridim? Son ne kadar cabuk gelirdi?

Sadece o da degil. Bir de tersi geliyor akla: Dalarken balon olmak... Bilmeyenler icin kisaca anlatayim, dalarken giyilen bir denge yelegi var, icine hava basarak denge saglaniyor. Cok hava varsa da kontrol valflari araciligiyla bosaltiliyor biraz. Amac su icinde notr yuzerlik saglayip tembel tembel takilmak. Acemilik - ya da bir anlik dalginlik - soyle bir duruma neden olabilir her an: Diyelim notr durumdasin, bortu bocek seyrederek keyfine bakiyorsun. Sonra karsina cikan bir kayanin uzerinde yuzmeye karar veriyorsun. Biraz yukseliyorsun, denge yelegindeki hava dusen su basinciyla genisliyor, genisledikce yuzerligin pozitif oluyor. Sen zaten yukselmeye calistigin icin farketmiyorsun, biraz daha yukseliyorsun, hava biraz daha genisliyor... Birden kendini bu kisir dongunun bir kurbani olarak buluveriyorsun. "Quick release"lere gidiyor elin, yuzey genisletmeye calisiyorsun, yelek icindeki o lanet havadan bir sekilde kurtulmaya calisiyorsun... Eger acemiysen, butun ogretilenleri bir kenara birakip, kendini kasip nefes tutarsan cigerlerini zedeleyebilirsin. Ama asil buyuk tehlike vurgun yeme olasiligi.

Cogu zaman durum bu kadar kotulesmeden durumu toparlayip dalisa devam eder insan. Bu duruma gelmek icin insan gaflet, dalalet, hatta hiyanet icinde olmali, ogrendigi her tur onlemi hice saymali, her turlu ikincil onlemi bir kenara atmali, saksiyi hic calistirmamali. Bu kisi ben hic degilim, ama benim aklima bu senaryo takiliyor gunler boyunca. Acaba yeterince hizli tepki verip yirtabilir miyim?

Daha da beteri, hangisi daha korkunc olur diye dusunup bir de karar vermeye calisiyorum salak salak: Capa ipine dolanmak mi, balon olmak mi... Biraz abes kacacak, ama sonucu ne kadar daha kesin ve kotu olsa da capa ipine dolanmak daha kolay geliyor sanki: Bir kere o duruma dusunce yapabilecegin bir sey yok. Bekleyeceksin, bitecek. Digeri ise surekli bir stres kaynagi. Dogru hareketi yapabiliyor musun, sonunda bir ise yarayacak mi, vurgun yersen yirtabilecek misin? Eminim ikisi arasinda gercek bir secim yapmam gerekse balon olmayi tercih ederim. Ama bir sekilde balon olmak ve arkasindan gerceklesebilecek olaylar beni daha cok yoruyor. En azindan kanepede otururken.

Diyeceksiniz, otur kardesim oturdugun yerde. Takma kafana o kadar. Buyur, bir yesil erik al, ban tuza isir... Dogmamis cocuga don bicmenin, pardon, henuz evrimlesmemis hayvana kuyruk cizmenin bir anlami yok.

Ne kadar katilsam az bu dusuncelere de... Bir de raki sisesinda balik olsam... ;)

Ve o gun geldi...

2005-11-05T13:00:00.000-05:00

Evet, YesilErik'in gaziyla sibel bosluk (= cyber space) bir blog sahibisi daha oldu. Kus kondurduk, cumlemize hayirli ugurlu olsun.

Ne yazmali diye dusunmeyecegim, yazacagim...

Hade bakalim, attik agzina, gitsin bogazina...

Ilk not...

2005-10-24T16:32:00.000-04:00

Bir gun ihtiyacim olabilir... O gune kadar...